اعتماد به نفس داري؟!!!!

اعتماد به نفس ارتباط تنگاتنگی با نیاز درونی احساس خود ارزشمندی، احترام به خود و عزت نفس داره . هنگامى که نیاز احترام به خود، ارضا بشه، شخص احساس اعتماد به نفس، ارزش مندى، توانایى، قابلیت و کفایت مى‏کنه و وجود خود را در دنیا مفید و لازم مىبینه، اما عقیم ماندن این نیازها، موجب احساس حقارت، ضعف و نومیدى میشه. از طرفی اعتماد به نفس تا حد زیادى متوقف بر شناخت جنبه‏هاى مثبت و توانایى‏هاى نسبى و آگاهى از استعدادها، قابلیت‏ها و کشف آنها ست. شخص داراى ضعف اراده، فکر می کنه که دیگران توانایى‏ و استعدادهایى دارند که او نداره. دیگران کارهاى را انجام میدن که او نمى‏تونه، در حالى که این مسئله اصلاً درست نیست؛ چون اگه تأمل و دقت کنه، مى‏بینه که او نیز همان توانایى‏ها را داره، یا استعدادهایى داره که دیگران ندارند. او مى‏تونه با آگاهى از این استعدادها و توانایى‏ها آنها را شکوفا کرده و با تکیه بر آنها به توانایى‏هاى برتر برسه.
ارزیابی کلی فرد از خودش عامل دیگه ای ست که در اعتماد به نفس تأثیر داره که می تونه مثبت باشه یا منفی. اگر تصور از خود، مثبت و متعادل باشه، شخص داراى سلامت روانى ست. همین که فکر کنیم کارى ازما ساخته نیست، بهانه و انگیزه لازم را براى شکست خود به وجود آوردیم. راه عملی افزایش اعتماد به نفس هم رویارویی با مشکلات است که بیش از فرار از موقعیت ما رو به مرز اعتماد به نفس نزدیک می کنه. اگر یاد بگیریم که خودمون براى خویش تصمیم بگیریم، نه دیگران، به تدریج به اعتماد به نفس کامل میرسیم. مهم نیست که در چه زمینه‏اى تصمیم مى‏گیریم؛ مهم تمرین و تکرار آن است. بعضى ها میگن:ما از تصمیم گیری عاجزیم، چون بارها برخلاف تصمیم خود عمل کردیم. در پاسخ باید گفت: بیایید از نو تصمیم بگیرید و مطمئن باشید که شکستن تصمیم به معناى از بین رفتن همه آثار آن نیست. تجربه اندوزی از گذشته ما رو به هدف نزدیک می کنه.
آموزش مهارت های زندگی هم راه دیگر باور خود است.
بعضى از افراد به دلیل عدم آشنایى با اصول و قوانین زندگى، در برابر هر شکست جزئى به بهت و حیرت فلج کننده‏اى دچار میشن و با یک حادثه ناگهانى، روحیه خودشون را از دست میدن، یا همه تقصیرها را متوجه دیگران مى‏کنندو به خیال‏پردازى و رؤیاسازى متوسل میشن. در حالى که اگه تصویر صحیح از زندگى داشته باشند، از قبل خود را براى رویارویى با هر نوع مشکلى آماده می کنند و ناکامى را به سکوى پرش و جهش تبدیل می کنند.
عامل بعدی هم کسب تجربه های موفقیت آمیزه که جرآت و اعتماد به نفس آدم را بالا می بره و این احساس را به او میده که چیزى مى‏دونه که دیگران آن را نمی دونن و توانایى کارى را داره که دیگران از انجام آن ناتوانند. آن چه که مهمه، انگیزه تلاش است، نه نتایج حاصل از آن.
دوست عزیز برای کاهش استرس در حضور جمع ، قبل از هر چیز باید بدونی بهترین راه، مقابله کردن با آن و اجبار به وارد شدن در جمع هایی ست که از آن هراسانی. و از بین بردن آن نیاز به دقت، صرف وقت و انجام مداوم راهکار هایی داره. مثلاً اگر بخواهی در جمع همکلاسی های خود مقاله ای را بخونی، این افکار به ذهنت می یاد که:
1ـ دوستام به من می خندند،
2ـ اونا متوجه می شوند که مقالة من خوب نبود.
3ـ آبرویم میره.
4ـ اگر خراب شد چه کنم؟
5ـ بچه ها اذیتم می کنند و … .
به تمام این افکار دو نوع پاسخ بده:
الف) پاسخ ذهنی: مثلاً خنده دیگران به من چه؟ مقالة من سطحی نیست؛ ‌خیلی هم خوبه. کار بدی نکردم که آبروم بره. خراب شد که شد! دنیا که خراب نمی‌شه! پس به تمام آن ذهنیت های منفی پاسخ دادی.
ب) با عمل خود آن ذهنیت و افکار منفی را دور بریز، یعنی بگو هر چه می‌خوان بگن و هر چه می خواد بشه. من این کار را می کنم، و آن عمل را شروع کن. در حین عمل کردن به واکنش دیگران اعتنا نکن. پس عقب نشینی در کارهایی که می پسندی، ممنوعه.و همیشه به خود تلقین کن که می تونم، خوب است و … .
در جمع کوچک دوستان خود، فعّال و پرجنبش و جوش باش و به واسطه تمسخر و … آن ها کنار نکش. در این گروه ها صحبت کن ، تعریف و تمجید كني، جوک بگو و مطلب علمی بیان کن. البته قبلاً خود را آماده کن و از فعالیت های ساده و کوچک کار را شروع نما و بعد از آمادگی دیگر توقف نکن.هرگز از خود انتقاد نکن.
در برابر افرادی که جسارت بیش از اندازه و برتر از شما دارن، رفتار انفعالی نداشته باش. محیط را هم ترک نکن ، بلکه رفتار تهاجمی و پاسخگویی قاطع داشته باش. با این رفتار در عمل، خود را تشویق می کنی و اظهار وجود خود را تقویت ‌می کنی. لذا از واکنش نا به جا و ناپسند دیگران جا نزن و عقب نشینی نکن.
همين امروز با ابتکار عمل و براي اولين بار خودت آغازگر صحبت با غریبه ها در اتوبوس و بازار و.. باش. انجام اين کار خيلي سخت نيست. با اشخاص مختلف، آشنا و غريبه وقت ملاقات بگذار و با آنان نشستي یا جلسه داشته باش و براي هر ملاقات چيزي براي گفتن يا نشان دادن داشته باش، مثلاً با خوندن کتاب و مجله اطلاعات خودت را در امور سیاسی و اقتصادی بیشتر کن. خاطرات و تجارب جالب خودت را برای تعریف کردن در جمع مرور کن تا آمادگي داشته باشی.
فکر نکن باورهای تو کم ارزشتر از اعتقادات دیگرانه. فداکاری زیاد نسبت به دیگران یعنی توجه نکردن به خودت. پس همیشه کاری را انجام بده که از اون احساس رضایت داشته باشی نه خودخوری و احساس اجبار و تحمیل. حتی گذشت، کمک و.. مطمئنم به ياري خدا می توني بر اضطراب و کمرويي خودت غلبه کنی و از يک زندگي نسبتاً فعال و رضايتبخشي برخوردار شوی.
حالا با این تفاسیر طولانی میشه نتیجه گرفت سر منشآ استرس و اضطراب بر می گرده به عدم باور تونایی های خود و نداشتن ایمان به قابلیت های شخصی و اینکه همیشه دیگران و نظراتشون را برتر و صحیح تر از نظرات خود می دانیم و از طرفی ترس از شکست و مورد انتقاد قرار گرفتن و نداشتن جرآت در مقابل دفاع از خود که همه و همه ناشی از کمبود اعتماد به نفس است و برای بهبودی آن باید روی اون جنبه از شخصیت مصمم و با انگیزه و بدون عقب گرد کار کرد تا به موفقیت رسید.